Afgelopen zondag vierde BFF J. haar 30e verjaardag. We kennen elkaar inmiddels al weer 10 jaar. Tegelijkertijd begonnen aan de uni, tegelijkertijd stage gaan lopen, maar niet tegelijkertijd de studie afgerond. Regelmatig hebben we het in gesprekken nog over wat er zoal voorbij is gekomen in al die jaren. Filosoferen, dankbaar zijn voor waar we staan, hoezeer we zijn veranderd, etc. De conclusie die bijna onvermijdelijk volgt op elk gesprek? 'We worden oud'. Volgend jaar zal de 30 ook voor mij komen. Slik.
Op haar verjaardagsfeest kwamen we tot de conclusie dat we het echt niet zo verkeerd hebben gedaan in ons vak. Beiden in 2007 begonnen met werken, de vervolgopleiding die we beiden graag wilden doen al enige tijd achter de rug, waarbij je denkt dat je dan je strepen wel hebt verdiend. Helaas krijg ik zo nu en dan van cliënten nog wel te horen dat ze me zo jong vinden. Misschien nog wel meer dan toen ik net begon. Ik besef me dat die opmerking over een tiental jaar als een geschenk zal klinken, tenminste als ik die 'jeugdigheid' weet te behouden.
Om de mijlpaal te vieren die J. heeft behaald, heb ik als verrassing en als cadeau een taart voor haar gemaakt. Zij beloonde mij enige dagen voor het feest ook met een verrassing door te vragen of ik nog tijd en zin had om een bestelling cupcakes voor haar feest te maken. Met liefde wilde ik dat doen, maar die taart waar ze niets van wist moest ook gemaakt worden EN ik zou dat weekend ook mijn sociale contacten onderhouden met BFF A. Uiteindelijk toch het woord bij de daad gevoegd en dankbaar gebruik gemaakt van mijn nog niet afgenomen jeugdige vitaliteit, wat erop neerkomt dat ik het afgelopen weekend tot 12 uur 's nachts bezig ben geweest met bakken en decoreren. Het resultaat mag er wezen. Het is een taart geworden in de vorm van een theepot, gevuld met vanillebiscuit en vanille botercreme, op een chocolate mud cake met Licor 43 gevuld met chocolade botercreme en dulce de leche caramel. We zijn gelukkig wel oud genoeg om alcohol te nuttigen. Alhoewel....... Heb ik wel eens verteld dat ik twee jaar terug nog mijn rijbewijs moest laten zien aan de verkoopster van een slijterij toen ik een fles Baileys ging kopen? Toen ze zag dat ik nog een 'ouderwetse papieren rijbewijs' had en geen plastic kaart, was het snel voorbij met de twijfel vanuit haar kant. Later heb ik me nog wel eens afgevraagd of het werkelijk lag aan mijn voorkomen of eventueel toch de Baileys die ik kocht?
Benodigdheden voor chocolate mud cake (recept heb ik van een internet forum)
- 150 gr pure chocolade- 250 gr roomboter
- 240 ml melk
- 440 gr suiker
- 2 grote eieren
- 80 ml whiskey. Vanwege gebrek aan whiskey gebruikte ik Licor 43
- 80 gr zelfrijzend bakmeel
- 120 gr bloem
- 100 gr cacao
- ronde bakvorm van 20 cm, ingevet en bekleed met bakpapier
Bereiding
Verwarm de oven voor op 160 graden. Verwarm de melk met de suiker. Let erop dat de melk niet kookt. Voeg de boter toe. Als de boter gesmolten is, voeg je de stukjes gebroken chocolade toe. Neem van het vuur af zodra de chocolade bijna gesmolten is, roer tot de chocolade is opgelost. Laat 1 minuut rusten en afkoelen. Vet een 20 cm vorm in en bekleed de randen met bakpapier, zodat het bakpapier erbovenuit steekt. Zeef de bloem en het bakmeel met de cacao. Voeg de eieren en de whiskey aan het vloeibare mengsel toe. Meng nu het vloeibare mengsel met het bloemmengsel. Giet het mengsel in de vorm. Het beslag is vrij vloeibaar. Zorg ervoor dat je de vorm op een bakplaat hebt geschoven, eventueel bekleed met bakpapier en niet op een rooster. Bak de cake gedurende 60 tot 70 minuten. De cake is gaar wanneer je een cocktailprikker erin steekt en deze schoon eruit komt.
De chocolate mud cake bleek een erg lekkere, rijke, stevige en donkere chocoladecake. De dulce de leche caramel als onderdeel van de vulling was ook geen straf. Ik heb me trouwens ook alvast voorgenomen dat 30 geen straf is en de nieuwe 20 is met de chocolate mud pie als toevoeging!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten